Jona bidt en protesteert tegelijk: hij wist al dat God ‘genadig en barmhartig’ is en juist daarom vluchtte hij. Hij meet met twee maten — zelf ontving hij Gods ontferming, maar gunt die niet aan Ninevé. ‘Bent u terecht in woede ontstoken?’ vraagt God hem. Wie boos is over Gods barmhartigheid voor anderen, vergeet hoe onwaardig hij zelf die genade ontving. Alleen wie gegrepen is door genade, verheugt zich in Gods overvloedige barmhartigheid.