In de dagen van de apostelen werden tekenen en wonderen gedaan. Toch was dat niet het fundament van hun bediening. Zij ‘wijdden zich aan de waarheid’ en dienden met ‘groot geduld’. Wonderen trokken de aandacht, maar het was hun standvastig geloof dat de kerk opbouwde. Door lijden en tegenspoed heen bleven zij volharden. Gods Woord werd hun licht in de duisternis, een vast fundament en een anker voor de ziel. Zo draagt innerlijk geloof de gelovige.