Je zou het zo kunnen zeggen: er is in de Bijbel een spanningsveld tussen inclusiviteit en exclusiviteit.

In een wereld waarin efficiëntie en nut centraal staat, horen we van Jezus het verhaal over een herder die negenennegentig schapen achterlaat om het ene verloren schaap te zoeken. In een wereld waarin we niet goed kunnen omgaan met elkaar fouten, is onze opdracht om elkaar vast te houden en de weg van de verzoening te zoeken.

Maar het evangelie is niet alleen een uitnodiging. Het is ook een oproep. Tot een nieuw leven. Tot groeien, naar het beeld van Jezus. Tot een heilig leven, zoals Hij het bedoeld heeft. Zijn liefde is zo groot dat niemand erbuiten valt. En zo ingrijpend dat niemand die Hem volgt, blijft wie hij was.

Dat geldt voor ons allemaal. Voor conservatief en progressief. Maar net zo goed voor onze trots, onze omgang met geld en de manier waarop we naar anderen kijken. Het gaat in het geloof om welkom en verandering.

Daarover gaat deze aflevering. We volgen opnieuw Nehemia. Allerlei mensen, met totaal verschillende achtergronden, gaan samen bouwen. Schouder aan schouder. Ieder een stuk. Maar let op wat ze bouwen: een muur met poorten. En dat is mijn punt: een gemeenschap die uitnodigend en ruimhartig wil zijn heeft muren en poorten nodig.